Od kilku lat ciągle powstają spory jakie uprawnienia musi posiadać osoba, aby zostać ratownikiem wodnym. Mnożą się pytania kim jest ratownik WOPR i czy może pracować. Ponad 90% pytanych przez nas osób nie wie jaka jest różnica między jednym ratownikiem a drugim.

Przed 31 grudnia 2009 roku w Wodnym Ochotniczym Pogotowiu Ratunkowym istniały następujące stopnie :

• Młodszy ratownik WOPR
• Ratownik WOPR
• Starszy ratownik WOPR
• Młodszy Instruktor WOPR
• Instruktor WOPR

Ratownik WOPR oraz Starszy ratownik WOPR były stopniami zawodowymi i mogli pracować.

Od 1 stycznia 2010 roku WOPR wprowadził pewne zmiany. W związku z tym pojawiły się dodatkowe szkolenia na ratownika wodnego pływalni, śródlądowego oraz morskiego. Od tej chwili te trzy stopnie były stopniami zawodowymi aż do 31 grudnia 2011 roku. Z zastrzeżeniem, że osoby, które rozpoczęły szkolenie jeszcze w 2011 roku, a zakończyły je np. w maju lub czerwcu 2012 roku zachowują swoje uprawnienia zawodowe. Stopień Młodszego ratownika WOPR i ratownika WOPR stały się stopniami społecznymi.

Od 1 stycznia 2010 w Wodnym Ochotniczym Pogotowiu Ratunkowym do dziś mamy następujące stopnie:

• Młodszy ratownik WOPR
• Ratownik WOPR
• Ratownik wodny pływalni, śródlądowy, morski
• Starszy ratownik wodny
• Młodszy Instruktor WOPR
• Instruktor WOPR

Kto zatem może pracować ?

• osoby, które ukończyły kurs na młodszego ratownika WOPR i ratownika WOPR przed 31 grudnia 2009 roku:
• każdy kto ukończył kurs na ratownika wodnego pływalni, śródlądowego lub morskiego między 1 stycznia 2010 a 31 grudnia 2011;
• osoby, które ukończyły kurs na ratownika wodnego pływalni, śródlądowego lub morskiego i zakończyły go przed 2 lipca 2012, ale rozpoczęły szkolenie jeszcze w 2011 roku; uzyskały stopnień ratownika wodny w świetle aktualnych przepisów.

W dniu 2 lipca 2012 roku bowiem w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej zostało ogłoszone rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 21 czerwca 2012 roku, w sprawie szkoleń w ratownictwie wodnym. Akt ten zawiera wytyczne dotyczące szkolenia ratowników wodnych oraz Instruktorów w zakresie ratownictwa wodnego.

Ratownik wodny to :

• osoba, która ma skończone 18 lat i ukończyła szkolenie dla ratowników wodnych zgodne z rozporządzeniem MSW z 21 czerwca 2012 roku zakończone egzaminem ( wytyczne niżej);

Szkolenie to prowadzą podmioty uprawnione do wykonywania zadań ratownictwa wodnego w wymiarze co najmniej 63 h. Wykaz podmiotów znajduje się na stronie Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. W związku z tym zanim będziemy chcieli przystąpić do kursu, możemy sprawdzić czy dany podmiot figuruje na liście MSW. Kolejnymi wytycznymi jakie musi spełniać ratownik wodny są pewne warunki określone w Ustawie o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych.

• osoba musi ukończyć kurs w zakresie Kwalifikowanej Pierwszej Pomocy;

Przepis o kursie KPP znajdziemy w Ustawie z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym. W świetle tego przepisu uzyskujemy tytuł ratownika. Przepisy o ukończeniu kursu KPP dotyczą wszystkich ratowników wodnych od 2011 roku.

• osoba posiada kwalifikacje przydatne w ratownictwie wodnym;

Katalog uprawnień przydatnych w ratownictwie wodnym znajduje się tutaj – Przydatne kwalifikacje w ratownictwie wodnym

• osoba musi być zatrudnioną lub pełniącą służbę w podmiocie uprawnionym do wykonywania ratownictwa wodnego lub będącą członkiem tego podmiotu;

Przepis ten oznacza, że mamy trzy możliwości. Możemy być zatrudnieni, możemy pełnić służbę lub być członkiem podmiotu, który ma uprawnienia do wykonywania zadań ratownictwa wodnego. W praktyce najłatwiejszym rozwiązaniem jest bycie członkiem takiego podmiotu. Tutaj może się okazać, że nasza jednostka WOPR, której jesteśmy członkiem akurat znajduje się na liście podmiotów. Niestety na około 180 jednostek WOPR nawet połowa nie ma tych uprawnień ( stan na dzień 2021 rok ). Podsumowując warto zerknąć na stronę MSW i sprawdzić czy nasza jednostka jest uprawniona.

Egzamin praktyczny kończący szkolenie na ratownika wodnego obejmuje wykonanie przez osobę zdającą siedmiu zadań polegających na:

1) przepłynięciu sposobem dowolnym po skoku startowym 400 m w czasie nie dłuższym niż 8 min;
2) pokonanie dystansu 25 m pod lustrem wody z wydobyciem dwóch przedmiotów leżących w odległości od 2 m do 2,5 m po obu stronach linii płynięcia;
3) przepłynięciu sposobem ratowniczym (z głową nad powierzchnią wody) dystansu 50 m w czasie poniżej 55 s;
4) holowaniu tonącego bez przerwy i na zatrzymaniu na dystansie 150 m, z zastosowaniem trzech sposobów holowania – każdy na dystansie 50 m;
5) przeprowadzeniu symulowanej akcji ratowniczej, polegającej na przepłynięciu dystansu co najmniej 20 m, wydobyciu manekina położonego na dnie i na holowaniu go w pasie ratowniczym do brzegu na dystansie 20 m;

Czynności, które wykonujemy na wodach otwartych:

6) wyciągnięciu na brzeg o wysokości co najmniej 30 cm od lustra wody lub na pokład łodzi osoby poszkodowanej i na ułożeniu jej w pozycji umożliwiającej udzielanie kwalifikowanej pierwszej pomocy.
7) przepłynięciu w czasie nie dłuższym niż 2 min 40 s ratowniczą łodzią wiosłową lub kajakiem za pomocą dwóch wioseł dystansu 75 m w linii prostej do boi (pławy), na dopłynięciu do niej rufą i na powrocie do miejsca startu za pomocą jednego wiosła;

Ratownik wodny – test

Egzamin teoretyczny jest przeprowadzany w formie testu ujętego w kartę testową, składającego się z zestawu 30 zadań testowych, zawierających po trzy propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Za każdą prawidłową odpowiedź osoba zdająca uzyskuje 1 punkt, a za odpowiedź nieprawidłową – 0 punktów. Podstawą zaliczenia jest uzyskanie co najmniej 80% prawidłowych odpowiedzi.

Podsumowując nowe przepisy nie są do końca jasne i nie mówią o kilku bardzo istotnych kwestiach. Pierwszą z nich jest weryfikacja umiejętności ratownika wodnego. Biorąc pod uwagę stare przepisy osoba kończąc kurs na ratownika WOPR, a potem ratownika wodnego ( pływalni, śródlądowego, morskiego ) co trzy lata musiała przejść weryfikację pod kątem sprawności fizycznej. Podział na stopnie WOPR, również był bardzo istotny. Młodszy ratownik WOPR zaczynał przygodę z ratownictwem i uczył się zawodu, zdobywał doświadczenie poprzez godziny społeczne. Przede wszystkim mógł stwierdzić czy to jest to co chce robić w życiu. A teraz ? Rozporządzenie nie mówi nic na temat praktyk, stażu czy jakichkolwiek godzin społecznych. Ratownik wodny po kursie zgodnym z wytycznymi MSW od razu zostaje rzucony na „głęboką wodę” i jest odpowiedzialny za ludzkie życie.

Ratownik wodny – program kursu

Kolejna kwestia to program kursu. Nowe przepisy mówią o co najmniej 63 godzinach kursu z czego 20 godzin to zajęcia teoretyczne. Kiedyś kurs trwał od 3 miesięcy do 6 miesięcy. Nie liczono godzin ważna była praktyka, wiedza i umiejętność zachowania się w danej sytuacji. Ratownik wodny jest po to by czuwać nad bezpieczeństwem innych. Tu nie ma miejsca na błędy.

Ostatnia kwestia to podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa wodnego. Czy jak był WOPR to było źle? Niektórzy powiedzą, że system był bez wątpienia dobry, więc po co go zmieniono? My uważamy, że pomysł z uregulowaniem kto może być podmiotem a kto nie, nie jest zły. Ponieważ wiele jednostek WOPR z pewnością działało fikcyjnie. Prowadzone kursy prawdopodobnie różniły się w zależności od możliwości terenowych jednostek. ( kurs nad morzem a nad jeziorami ). Niegdyś WOPR był monopolistą i to on ustalał warunki. Teraz są wytyczne, które należy spełnić. Jedyna kwestia, która mogła by być uregulowana to przede wszystkim godziny społeczne oraz weryfikacje uprawnień tak jak przy Kursie KPP. Ratownik wodny to zawód, w którym sprawność fizyczna jest dość istotna i umiejętności pływackie trzeba weryfikować.

Artykuł Ratownik wodny a ratownik WOPR pochodzi z serwisu naszwopr.pl.

Koło ratunkowe stosuje się na:

• kąpieliskach zlokalizowanych nad jeziorami, zwłaszcza z pomostami;
• kąpieliskach zlokalizowanych nad rzeką;
• odwojach;
• na basenach;
• przy zabezpieczaniu imprez na wodach;
• jednostkach pływających;
• budowlach znajdujących się blisko zbiorników wodnych.

Wymiary atestowanych kół ratunkowych:

• ciężar 2,5 kg do 4 kg
• średnica zewnętrzna 65 cm do 75 cm
• średnica wewnętrzna 40 cm do 45 cm

Akcja ratunkowa z użyciem koła ratunkowego na kąpieliskach zlokalizowanych nad jeziorami i na basenach.

Koło ratunkowe jest bardzo proste w użytkowaniu, choć wymaga trochę praktyki. Stojąc bokiem do kierunku rzutu, wykonujemy duży zamach w tył, następnie energicznym ruchem wykonujemy rzut w kierunku tonącego. Rzut należy wykonać prostą ręką, trzymając za linkę przymocowaną do koła ( w przypadku braku linki trzymamy bezpośrednio koło ). W trakcie rzutu podnosimy stopniowo koło ku górze. Koło będzie lecieć płasko i powinno spaść przed tonącym, aby mógł się złapać. Ze względu na twardość i wagę koła nie wolno rzucać bezpośrednio na tonącego. Jeżeli koło było na lince to przyciągamy tonącego do brzegu, jeżeli nie to zaraz po rzucie dopływamy do tonącego i holujemy go do brzegu.

Koło ratunkowe – Akcja ratunkowa na jednostkach pływających

Rzut z jednostek pływających ( np. łódź BL ) musimy wykonać z bliskiej odległości ze względu na trudności w wykonaniu dalekiego rzutu oraz ze względu na ruchome podłoże. Należy podpłynąć jak najbliżej tonącego i wyrzucić w jego kierunku koło. Jeżeli koło jest na lince (zalecane) to można rzucić za tonącego aby w niego nie trafić, tak aby linka przechodziła przez niego i ciągnąć z linkę naprowadzimy na niego koło.

Jeżeli na jednostce pływającej mamy koło bez linki to rzucamy je w kierunku tonącego i jeden ratownik skacze za kołem aby zabezpieczać tonącego i doholować go do jednostki pływającej, na którą zostanie podjęty.

Koło ratunkowe – Akcja ratunkowa na wodach szybko płynących

Na wodach szybko płynących używamy tylko i wyłącznie kół na lince. Tak jak w poprzednich przypadkach rzucamy kołem jak najbliżej poszkodowanego. Musimy pamiętać aby wziąć poprawkę na fakt, że poszkodowany będzie się przemieszczał. Jest on bowiem w wodzie, która ma silny nurt. Tak więc nasz rzut musi być bardzo precyzyjny. Ewentualnie możemy rzucić kołem w takie miejsce aby siłą prądu wody koło przemieściło się do poszkodowanego.

Ważne informacje !

• akcja z użyciem koła jest bardzo szybka
• stale musimy obserwować poszkodowanego
• szczególną uwagę należy zwrócić na rzut kołem

Artykuł Koło ratunkowe pochodzi z serwisu naszwopr.pl.

Boja SP (Boja Samopływająca, lub żartobliwy skrót od „Słoneczny Patrol”), tzw. pamelka — boja ratownicza, której używa większość polskich ratowników WOPR. Nie została ujęta w przepisach dotyczących wyposażenia kąpielisk.

Boję SP wykorzystuje się podczas udzielania pomocy z jednostek pływających, nabrzeży, rewy – do długości linki holowniczej, a więc 2,5. W przypadku akcji w dalszej odległości od brzegu, boja ciągnięta za ratownikiem nie krępuje mu ruchów, nie stawia dużych oporów podczas pokonywania fali. Dzięki swej wyporności pozwala na utrzymanie tonącego (lub tonących- do 5 osób) na powierzchni wody co znacznie ułatwia holowanie osoby tonącej. Uchwyty na całej długości, pozwalają na pewny chwyt podczas holowania. Podczas akcji w pobliżu falochronów (budowli hydrotechnicznych), może stanowić swoistą “tarczę”, chroniąc ratownika przed uderzeniem o pale.

Boja SP dane techniczne:

• wykonana z polietylenu w kolorze pomarańczowym
• zwiększona wyporność do 120N
• wyposażona w taśmę asekuracyjną (opasującą klatkę piersiową) i linkę holowniczą
• Wyporność 120N ą5N
• Wysokość 805mm ą5mm
• Szerokość 345mm ą5mm
• Grubość 149mm ą3mm
• Masa 1,60kg ą0,1k

Przebieg akcji – wariant I – osoba przytomna

Jak każda akcja powinna być z góry ustalona. Starszy plaży zawsze określa przy jakich warunkach prowadzimy konkretną akcję. Ma to na celu wybranie jak najskuteczniejszych metod aby akcja zakończyła się powodzeniem.

Boja SP na jedną szelkę. Zakładamy ją w pełnym biegu przy wykorzystaniu dwóch sposobów. Najprostszą metodą jest założenie szelki na skos przez klatkę piersiową. Łatwo to wykonać w pełnym biegu jak i łatwo zdjąć gdy tonący nas atakuje. Druga opcja to założenie szelki tak jak szelek przy kołowrocie. Metodę tą można porównać do zakłądania plecaka. Każdy ratownik nie raz na pewno to robił. Jest to trudniejszy sposób i trudniej będzie nam się wydostać ale plusem jest to, że nie przeszkadza w pływaniu.
Gdy już nasz sprzęt jest założony, w pełnym biegu wskakujemy do wody. Pierwsze kilka metów pokonujemy tzn.„delfinkami”. Nogami energicznie odpychamy się od dna i wykonujemy ruch rękoma jak przy pływaniu delfinem. Jest to najszybsza metoda pokonania dużego dystansu w płytkiej wodzie, nie tracąc przy tym dużo siły. Kolejną przeszkodą przy pracy nad morzem gdy są fale. Aby szybko i prawidłowo je przepłynąć zanurzamy się przed grzywą fali przepływająć pod nią. Taki sposób znacznie przyśpiesza akcję ratunkową.
Gdy już jesteśmy blisko poszkodowanego silnym ruchem przyciągamy boję SP do siebie. Podajemy boję i czekamy aż tonący się uspokoi. Wtedy możemy rozpocząć holowanie do brzegu, nie tracąc kontaktu z holowanym.
Możę się zdarzyć, że poszkodowany będzie bezpieczniej czuł się obok nas i zacznie sciągaćlinkę pamelki aby być obok nas. W tej sytuacji musimy jak najszybciej zdjąć szelkę i odpłynąć od poszkodowanego. Priorytetem jest to aby nie doszło do kontaktu fizycznego z tonącym.

Przebieg akcji – wariant II – osoba nieprzytomna

Wariant drugi zaczniemy od momentu, w którym znajdujemy się już przy poszkodowanym. Wszystkie wcześniejsze czynności są takie same. W tej sytuacji zakładamy, że mamy poszkodowanego nieprzytomnego. Podpływamy do ofiary na odległości około 2 m, wykonujemy ”scyzoryk” i pod wodą podejmujemy poszkodowanego pozycji, w której będziemy mogli go holować. Umieszczamy boję SP prostopadle do klatki piersiowej, tak aby jego ręce znalazły się na boi. Kolejnym krokiem jest udrożnienie dróg oddechowych. Trzeba o tym pamiętać ponieważ holowanie może zająć na tyle dużo czasu, że brak udrożnienia dróg oddechowych może mieć fatalne skutki. Poszkodowanego holujemy na plecach, używająć przy tym nóg do żabki.

Boja SP – Przebieg akcji – wariant III – akcja przy falachronach

Sytuacja ta dotyczy akcji przy falochronach. Gdy jesteśmy już blisko poszkodowanego, mamy z nim kontakt słowny, po przejściu fali podpływamy do ofiary, wkładamy boję SP między nią a pale. Robimy to szybko i zdecydowanie przechodząc jednocześnie za plecy topiącego się. W tym momencie mamy chwilę na uspokojenie poszkodowanego. Układamy boję w poprzeg klatki piersiowej poszkodowanego i energicznym ruchem odbijamy się od pali. Odpychamy się zaraz po przejściu fali aby razem z nią odpłynąć od falochronów. Jeżeli mamy osobę nieprzytomną akcja przebiega tak samo. Możę się zdarzyć, że osoba przytomna jest na tyle świadoma, że wystarczy samo podanie boi SP i możemy rozpocząć holowanie bez kontaktu fizycznego z tonącym.

Ważne informacje !

• akcja z użyciem boi SP jest bardzo szybka
• stale musimy obserwować poszkodowanego

Oczywiście sposób założenia szelki jak i podpłynięcia do poszkodowanego, holowanie zależy od typu akcji. Podczas kursu na pewno są ćwiczone różne warianty. My podaliśmy klasyczne przykłady użycia bojki SP.

Zobacz inny sprzęt ratownictwa wodnego.

Artykuł Boja SP pochodzi z serwisu naszwopr.pl.

Rzutka rękawowa

Rzutka rękawowa składa się z syntetycznego pokrowca, w którym umieszczono ciężarek otoczony grubą warstwą styropianu lub poliuretanu chroniącego przed uderzenia tonącego. Materiał ten zapewnia rzutce pływalność. W środku znajduję się linka o długości 25 metrów i średnicy 6-8 mm, która w czasie rzutu wyplata się z rękawa. Na końcu linki jest pętla, która służy do zamocowania końca linki do nadgarstka. Ratownik może też wykorzystać np. knagę na pomoście i przymocować koniec linki do niego. Ciężarek połączony jest na stałe z rękawem i liną. Przy rękawie po stronie ciężarka jest pętla ułatwiająca ratowanemu uchwycenie rzutki ręką . Po stronie przeciwnej u wylotu rękawa, taśma z rzepem umożliwiająca zapinanie pokrowca, co zapobiega przypadkowemu wypadaniu zbuchtowanej linki z rzutki. Niewielka wyporność całej rzutki sprawia, iż sprzęt nie może utrzymać tonącego na powierzchni.

Wśród rzutek ratunkowych wyróżniamy:

• rzutki rękawowe
• rzutki piłkowe

Rzutka rękawowa – Akcja ratunkowa

Wszystko zależy od tego jakiej rzutki będziemy używać. Ponieważ mamy tylko dwie, wybór nie będzie trudny. Rzutka rękawowa ma około 25 m długości liny. Stosujemy ją tak jak koło w strefie dla osób nieumiejących pływać. Energicznym rzutem musimy trafić do celu a przy tym rozwinąć całą linę. Przede wszystkim należy jednak pamiętać o tym, aby koniec liny był to czegoś zaczepiony. W przeciwnym razie lina poleci razem z rzutką. Wtedy ratownik będzie musiał wejść do wody, żeby złapać koniec liny.

Rzutkę piłkową możemy wykorzystać na całym kąpielisku. Ponieważ lina ma zazwyczaj 50 m ( mniej więcej tyle ile kąpielisko ). Rzut takim sprzętem nie jest już taki prosty. Musimy rozbujać linę z piłką, kręcąc ją nad głową jak śmigłem od helikoptera. Przy odpowiedniej prędkości puszczamy linę. Jeżeli zrobimy to z odpowiednią siłą możemy nawet przerzucić kąpielisko. Zwracamy jednak uwagę na to, aby wcześniej poćwiczyć gdyż rzut w linii prostej wcale nie jest taki prosty jak by się to mogło wydawać. Co ważne rzutka jest jednym z punktów zaliczenia na kursie ratowniczym.

Rzutka piłkowa

Rzutka piłkowa składa się ze piłki do koszykówki włożonej do siatki ( może być to siatka z obręczy tablicy do koszykówki), która jest związana z jednej i drugiej strony. Ma dołączoną linę o średnicy 6-8 mm i długości nawet 80 metrów. Lina powinna być zakończona pętlą, aby można było ją zamocować do stałego elementu brzegu, pokładu łodzi lub założyć na staw skokowy albo nadgarstek ratownika. Zaletą rzutki piłkowej jest to, że można rzucić ją na dużą odległość. Najlepsi rzucają nią na odległość nawet 40 m. Duża wyporność piłki sprawa, że łatwo ją zwinąć i wykonać kolejny rzut.

Sumując używanie rzutki piłkowej zależy od czynników atmosferycznych tj. wietrzna pogoda w znacznym stopniu utrudnia oddanie poprawnego rzutu. Ratownik żeby wykonać nie tylko daleki, ale i celny rzut rzutów musi ciągle doskonalić umiejętność. Podobnie jak przy rzutce rękawowej, przede wszystkim należy pamiętać że, użycie rzutki piłkowej ma sens tylko w przypadku ratowania osoby przytomnej. Poszkodowany może chwycić i trzymać linkę lub piłkę podczas ściągania do brzegu.

Zobacz inny sprzęt ratownictwa wodnego.

Artykuł Rzutka rękawowa pochodzi z serwisu naszwopr.pl.

Pas ratowniczy węgorz jest używany na zawodach ratowniczych w następujących konkurencjach:

• 100 m Ratownik (100m Manekin Tow with Fins),
• 200 m Super Ratownik (200 m Super Lifesaver),
• 4×50 sztafeta z pasem ratowniczym węgorz,
• 4×50 sztafeta ratownicza zmienna (4×50 Medlay Relay),
• Wyścig z pasem ratowniczym „węgorz” (Rescue Tube Race),
• Akcja ratownicza z pasem ratowniczym „węgorz” (Rescue Tube Rescue),

Pasy ratownicze węgorz muszą spełniać wymagania ILSE i być zapewnione przez gospodarzy zawodów.
Pasy podobne do elastycznych amerykańskich piankowych boi typu “Burnside” stanowią ogólny wzorzec na zawody.

Wymagania dotyczące pływaka pasa to:
a) Długość: minimalna 875 mm, maksymalna 975 mm
b) Szerokość: maksymalna 150 mm
c) Grubość: maksymalna 100 mm

Pas ratowniczy węgorz – Akcja ratunkowa

Pas ratowniczy zakładamy w poprzek klatki piersiowej. Węgorz powinien płynąć za nami po wodzie rozpięty, tak aby rozwinął się na wodzie i stawiał jak najmniejszy opór. W ten oto sposób dopływamy do tonącego i około 2 m przed nim zatrzymujemy się, potem zdecydowanym ruchem ciągniemy za linkę tak, aby przyciągnąć pas do siebie. Jeżeli mamy osobę przytomną możemy podać jej pas i po chwili rozpocząć holowanie, nie tracąc kontaktu z ofiarą. Jeżeli osoba poszkodowana jest już nieprzytomna lub bardzo zmęczona musimy zapiąć ją w pas. Podpływamy do ofiary i będąc za plecami poszkodowanego zarzucamy na niego pas i zapinamy za szeklę.

Możemy również przyłożyć pas do pleców poszkodowanego i zapiąć karabińczyk z przodu klatki piersiowej. W ten sposób holujemy poszkodowanego do brzegu trzymając za pas bądź linę węgorza. Musimy być bardzo skoncentrowani, ponieważ jesteśmy na tyle blisko z ofiarą, że będzie mogła wciągnąć nas pod wodę i w każdej chwili musimy umieć odpłynąć. Gdy mamy już poszkodowanego w naszym pasie, czekamy chwilę aż tonący uspokoi się i możemy zacząć holować go do brzegu. Zalecana technika to nogi do żaby i ułożenie ciała na boku tak, abyśmy mieli kontakt z poszkodowanym i tym co dzieje się przed nami.

Może się zdarzyć, że poszkodowany będzie bardzo agresywny. Wtedy holujemy go sposobem żeglarski, wykorzystać pas jako element wypornościowy dla ofiary.

Akcje z użyciem pasa w zasadzie zawsze są takie same. Ważną różnicę stanowi akcja ratownicza na wodach szybko płynących. W tej sytuacji niezbędna będzie pomoc drugiego ratownika, który zabezpiecza nas z brzegu za pomocą liny do nas przyczepionej ( np. kołowrót ). Reszta czynności, które musimy wykonać jest taka jak wyżej.

Ważne informacje:

• akcja z użyciem pasa jest bardzo szybka
• stale musimy obserwować poszkodowanego
• szczególną uwagę musimy zwrócić na moment, w którym zapinamy poszkodowanego w pas

Zapraszamy również do zapoznania się z innym sprzętem ratownictwa wodnego.

Artykuł Pas ratowniczy Węgorz pochodzi z serwisu naszwopr.pl.

Łódź BL posiada miejsca dla dwóch ratowników i gniazda na dwie pary wioseł. W starszych modelach tych łodzi można spotkać jeszcze wycięcie w pawęży (na rufie) do umieszczania tam wiosła do tzw. piórkowania (śrubkowania). Łodzie BL posiadają przestrzeń powietrzną w kadłubie, co czyni ją niezatapialną. Jednakże przetarcia stępki, pęknięcia burt, czy nieszczelność zaworu balastowego, mogą spowodować, że łódź zacznie „nabierać” wody, stanie się ciężka i przez to powolna. Uszkodzone miejsca należy zakleić używając odpowiednich materiałów. Łódź posiada również linki zaburtowe, które są bardzo pomocne dla osób, którym udzielamy pomocy.

Łódź BL – Do czego służy łódź wiosłowa ?

• obserwacji akwenu od strony wody,
• asekuracji osób kąpiących się
• zwracanie uwagi osobom przebywającym w wodzie
• udzielenie pomocy osobom zmęczonym
• wyławianie rzeczy, które wypłynęły w morze np. materace
• mierzenie temperatury wody

Jak podpływamy do osoby, która jest w wodzie?

Łódź wiosłowa mimo, że wykonana jest z lekkiego materiału może zrobić krzywdę. Również nieumiejętne podpłynięcie nawet z niewielką prędkością do osoby w wodzie może być zagrożeniem. Dopływamy do poszkodowanego tak aby był on między dobijającą falą a łodzią. Jeżeli podpłyniemy z falą może być ona tak duża, że uderzymy osobę w wodzie. Oczywiście podchodzimy do tonącego rufą.

Jak podjąć osobę w wodzie aby znalazła się na pokładzie?

Opisywany przykład jest z użyciem łodzi typu 'BL’ . Jest to najczęściej używana łódź na polskich kąpieliskach. Jak już wcześniej wspomnieliśmy tonącego będziemy podejmować przez rufę łodzi. Jeżeli jesteśmy sami przyjmujemy mocno stabilną pozycję i wyciągamy osobę za ręce jak przy wyciąganiu na wysoki brzeg. Oczywiście na łodzi mamy niezbędny sprzęt, którym możemy się posłużyć. Łódź opuszczamy w ostateczności i gdy jesteśmy pewni, że nie zrobi ona nikomu krzywdy.
Jeżeli jest nas co najmniej dwóch sytuacja jest łatwiejsza. Ratownik znajdujący się w wodzi podpływa do rufy i ze swoich pleców robi 'zjeżdżalnię’. Dzięki temu ratownik na łodzi będzie mógł podjąć osobę na pokład. Osoby nieprzytomne najlepiej jest wyciągać za doły pachowe. Dzięki temu mamy większą kontrolę nad ciałem poszkodowanego. Akcja ta wymaga dużej siły od ratownika.

Łódź BL – Kiedy jej nie używamy ?

Jest to akcja na kąpielisku gdzie znajdują się falochrony. Podczas silnego wiatru nie jesteśmy w stanie zapanować całkowicie nad łodzią. Akcją w tym miejscu staje się niebezpieczna dla poszkodowanego jak i samego ratownika. Akcja przy użyciu łodzi pochłania zbyt wiele czasu przy falochronach, dlatego tej formy tutaj nie stosujemy. Dla ratownika przede wszystkim najważniejsze jest dobro poszkodowanego. Przy tej akcji ratownik używa najczęściej boi sp, która jest wykonana z dość mocnego tworzywa poprzez co ratownik może osłonić się od falochronu.

Zapraszamy również do zapoznania się z innym sprzętem ratownictwa wodnego.

Artykuł Łódź wiosłowa BL „Belka” pochodzi z serwisu naszwopr.pl.