Przedstawiamy wskazówki prawidłowego wykonywania konkretnych elementów akcji ratunkowej. Zasotosowanie się do tych zaleceń umożliwia przeprowadzenie akcji ratunkowej w sposób skuteczny i efektywny. Skoki ratunkowe są wykonywane w chwilach, kiedy konieczne jest utrzymanie stałego kontaktu wzrokowego z osobą tonącą. Ponieżej przedstawiamy opis róznych sposobów stosowanych w ratownictwie wodnym.

Skok wykroczny

Skacze się daleko do przodu na nogi w pozycji wykrocznej i z mocno pochylonym do przodu tułowiem, prowadząc do zderzenia z powierzchnią wody klatką piersiową i rozstawionymi w bok ramionami, przy wysoko uniesionej głowie. W momencie zderzenia z wodą nogi wykonują pracę nożycową, ramiona zagarniają wodę do przodu. Gdy ratownik skacze z maską na twarzy, musi ją oburącz przytrzymać. Nie należy skakać daleko do przodu i jednocześnie łukiem w górę, bo spowoduje to pionowy kierunek lotu do wody w chwili kończenia skoku, a w konsekwencji zanurzenie głowy.

Skok rozkroczny

Wykonywany jest zdecydowanie rzadziej od wykrocznego ze względu na większą trudność techniczną i obawę o bolesne ude- rzenie się o wodę (obawę nieuzasadnioną). Różnica w stosunku do skoku wykrocznego jest tu inne ustawienie nóg, w miejsce wykroku wykonuje się rozkrok. Pozostała część techniki jest identyczna, a w momencie zderzenia z wodą następuje złączenie nóg. Jeżeli wysokość miejsca odbicia w stosunku do lustra wody przekracza 1.50 metra, należy zrezygnować ze skoku ratowniczego ponieważ i tak nie da się uniknąć zanurzenia głowy, a uderzenie o powierzchnię wody może być faktycznie bolesne i czasami niebezpieczne. Przy wysokościach przekraczających podany wymiar, zaleca się albo błyskawiczne zejście do wody po dostępnej drabince lub skok na głowę z dążeniem do możliwie szybkiego wynurzenia się.

Nurkowanie

Jest to jeden z bardziej niebezpiecznych elementów akcji i należy je wykonywać z zachowaniem maksymalnych środków ostrożności. Zarazem jest to najczęściej stosowany sposób, który został nazwany popularnie „scyzorykiem” . Polega na szybkim skłonie w głąb wody i wyprostowaniu nóg nad jej powierzchnię, wówczas ciężar nóg wyniesionych ponad lustro wody powoduje zanurzenie się ciała.

Ten sam sposób może być też wykonany z napłynięcia stylem dowolnym (kraulem). Polega to na wykonaniu bardziej obszernego ruchu ręką po stronie nabierania oddechu, po czym w miejsce prostowania ręki wprowadza się ja szybkim ruchem pionowo pod wodę i równocześnie wykonuje skłon w dół i wyprostowanie nóg jak wyżej.

Skoki do wody z łodzi ratunkowej z maską Jeżeli skacze się z łodzi, należy skakać na nogi. Z kolei jeżeli wykonujemy skoki przy założonej na twarz masce do nurkowania, wykonuje się je tak, jak skok ratunkowy w pozycji wykrocznej, a maskę przytrzymuje się oburącz (ponieważ mając maskę najczęściej posiada się też płetwy, utrzymanie głowy nad powierzchnią wody w celu zabezpieczenia maski przed zerwaniem z twarzy nie przedstawia żadnego problemu).
Innym sposobem na zabezpieczenie przed zerwaniem maski jest wykonywanie skoku w tył na plecy, co można zrobić po prostu spadając do wody na plecy lub przez odbicie się w tył. W obu przypadkach maskę przytrzymuje się oburącz, brodę przyciąga się lekko do mostka, a nogi uginają się w stawach biodrowych. Jeżeli nie ma się do dyspozycji płetw, w pływaniu pod wodą stosuje się pracę nóg jak w stylu klasycznym (żabce) Ramiona pracują w płaszczyźnie czołowej, wykonując pełny ruch od momentu wyprostu w przód aż do przyciągnięcia ich do boku tułowia. Oba ramiona pracują symetrycznie, a linia jaką nakreślają skręcone na zewnątrz dłonie powinna przypominać koła.

Pływanie pod wodą

W celu zmniejszenia oporu wody należy utrzymywać możliwie wyprostowaną linię ciała. Ramiona w ruchu powrotnym trzeba prowadzić jak najbliżej tułowia, nogi w chwili kiedy pracują ramiona musza też być w pełni wyprostowane, a palce stóp - obciągnięte (zgięte podeszwowo - w dół). Pamiętać też należy, że faktycznym sterem w poziomym pływaniu pod wodą jest głowa i zawsze kiedy będzie ona odgięta do tyłu (w pozycji poziomej po prostu uniesiona w górę), stawiać będzie bardzo duży opór przy próbie szybkiego płynięcia. Jeżeli więc istnieje potrzeba ekonomicznego gospodarowania zasobami sił lub konieczność szybkiego pokonania danego odcinka, głowa musi tworzyć z tułowiem jedną linię.





Źródło : „Prawie wszystko o ratownictwie wodnym”