naszWOPR - Portal ratownictwa wodnego
Ratownictwo wodne

BOJA SP - PAMELKA


Boja SP zwana potocznie „Pamelką” to najczęściej używany sprzęt podręczny ratownictwa wodnego na wodach otwartych. Jest on bardzo chętnie używany przez ratowników. Boja SP jest przede wszystkim lekka a przy tym bardzo wyporna. Jest w stanie utrzymać dorosłego człowieka na powierzchni wody. Dodatkowo dzięki swojej barwie jest widoczna z daleka przez co ratownik i poszkodowany jest widoczny ze znacznej odległości. Do Pamelki przymocowana jest bardzo solidna lina o długości od 1,5 m do 2 m oraz szelki o długości około 85 cm. Sama boja wykonana jest z tworzywa sztucznego w kolorze pomarańczowym lub czerwonym.


Przykładowa akcja ratunkowa z użyciem boi SP
PAS RATOWNICZY WĘGORZ


Pas ratowniczy 'Węgorz' stosowany jest w ratownictwie już do początku lat 90.Jest on bardzo popularny i często stosowany w akcjach indywidualnych, zwłaszcza nad morzem i na wodach szybko płynących. Wykonany jest z gąbki, która nie wchłania wody, dzięki czemu pas unosi się na powierzchni i jest w stanie utrzymać dorosłą osobę. Do pasa przymocowana jest lina o długości około 5 m zakończona szelką, którą przepasamy przez klatkę piersiową. Lina ma kolor czerwony, natomiast sam pas jest żółty.( w Stanach Zjednoczonych pas jest czerwony i wykonany z innego matieriału ) Dodatkowo na jednym końcu węgorza znajduje się karabińczyk a na drugim szekla, dzięki którym możemy poszkodowanego zapiąć w pas.


Przykładowa akcja ratunkowa z użyciem Pasa ratowniczego Węgorz
RZUTKI RĘKAWOWE ORAZ PIŁKOWE


Rzutka rękawowa wykonana jest z syntetycznego pokrowca,w którym umieszczono ciężarek otoczony grubą warstwą styropianu lub poliuretanu chroniącego przed uderzenia tonącego. Materiał ten zapewnia rzutce pływalność. W środku znajduję się też linka o długości 25 metrów i średnicy 6-8 mm, która w czasie rzutu wyplata się z rękawa. Na końcu linki znajduje się pętla, służąca do zamocowania końca linki do nadgarstka ratownika ewentualnie do stałego miejsca na pomoście, łodzi lub karabińczyk za pomocą którego również można wykonać pętlę. Ciężarek połączony jest na stałe z rękawem i liną. Przy rękawie po stronie ciężarka znajduje się pętla ułatwiająca ratowanemu uchwycenie rzutki ręką, natomiast po stronie przeciwnej u wylotu rękawa, taśma z rzepem umożliwiająca zapinanie pokrowca, co zapobiega przypadkowemu wypadaniu zbuchtowanej linki z rzutki.


Przykładowa akcja ratunkowa z użyciem rzutek
KOŁOWRÓT RATOWNICZY


Kołowrót ratowniczy to jeden z najczęściej używanych sprzętów na stanowiskach ratowników wodnych. Wykonany jest najczęściej z elementów plastikowych,ale możemy spotkać także kołowroty metalowe i drewniane. Zawinięta na niego jest 80-cio metrowa lina zakończona szelką bądź szelkami. Kołowrót wykonany jest z bardzo lekkiego materiału, co ułatwia pracę ratownikom. Dzięki temu, że jest przenośny może być wykorzystany na całym kąpielisku.


Przykładowa akcja ratunkowa z użyciem Kołowrotu ratowniczego
KOŁO RATUNKOWE


Koło ratunkowe to najlepiej znany sprzęt ratowniczy. W ostatni latach użycie koła w ratownictwie wodnym znacznie spadło. Nie oznacza to, że przeszło do lamusa i nie jest wykorzystywane przy ratowaniu ludzi. W dzisiejszych czasach mamy wiele odmian kół ratunkowych. Są to tradycyjne koła z linką lub bez jak i koła ślizgowe z linką lub bez. Wykonane są z różnych materiałów. Najczęściej jednak spotykanym jest masywne koło plastikowe w kolorze pomarańczowym z liną o długości do 50 m.


Przykładowa akcja ratunkowa z użyciem Koła ratunkowego
ŁÓDŹ WIOSŁOWA BL 'BELKA'

Łódź BL posiada miejsca dla dwóch ratowników i gniazda na dwie pary wioseł. W starszych modelach tych łodzi można spotkać jeszcze wycięcie w pawęży (na rufie) do umieszczania tam wiosła do tzw. piórkowania (śrubkowania). Łodzie BL posiadają przestrzeń powietrzną w kadłubie, co czyni ją niezatapialną. Jednakże przetarcia stępki, pęknięcia burt, czy nieszczelność zaworu balastowego, mogą spowodować, że łódź zacznie „nabierać” wody, stanie się ciężka i przez to powolna.


Przykładowa akcja ratunkowa z użyciem łodzi wiosłowej BL 'belki'

ÓsemkaWęzeł SzotowyWęzeł BramszotowyWęzeł Wantowy

Węzeł KotwicznyWęzeł płaskiWęzeł refowyWęzeł flagowy

Węzeł rzutkowyWęzeł RatowniczyWęzeł Ratowniczy jako cumaWęzeł Rożkowy
WyblinkaWęzeł KnagowyWęzeł Cumowy rybackiWęzeł Cumowy żeglarski


Znaki zakazu oraz ostrzegawcze obowiązują na odległość podaną na obrzeżu znaku, licząc w metrach w jedną i drugą stronę od znaku. Jeżeli na znaku nie ma podanej odległości, obowiązuje on na obszarze wodnym w zasięgu wzroku.

Znaki zakazu wskazują rodzaj zakazu i określają jego przyczy oraz mają kształt okrągły o średnicy 60 cm.

Kąpiel zabronionaKąpiel zabroniona - szlak żeglowyKąpiel zabroniona - most
Kąpiel zabroniona - spiętrzenie wodyKąpiel zabroniona - woda skażonaKąpiel zabroniona - woda pitna
Kąpiel zabroniona - hodowla rybSkakanie do wody zabronioneStrefa ciszy


Znaki ostrzegawcze uprzedzają kąpiących się o niebezpiecznych miejscach na obszarze wodnym i wskazują przyczynę niebezpieczeństwa. Znaki ostrzegawcze mają kształt trójkątów równobocznych, których wierzchołek skierowany jest ku górze. Długość jednego boku trójkąta wynosi 75 cm.

WiryNiebezpieczna
głębokość wody
Nagły uskokPale
Kamieniste dnoSieci rybackieWodorostyZimna woda


Znaki informacyjne wskazują, że w pobliżu znaku znajdują się podane na znaku obiekty i urządzenia.

Znaki informacyjne mają kształt prostokąta o wymiarach 80 x 60 cm.


Plaża strzeżonaPuntk medycznyTelefon

Podstawa prawna - Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne.

Kąpielisko - wyznaczony uchwałą rady gminy, wydzielony i oznakowany fragment wód powierzchniowych, wykorzystywany przez dużą liczbę kąpiących się, określoną w uchwale rady gminy w sprawie wykazu kąpielisk pod warunkiem że w stosunku do tego kąpieliska nie wydano stałego zakazu kąpieli.

Kąpieliskiem nie jest: basen pływacki i uzdrowiskowy, zamknięty zbiornik wodny podlegający oczyszczaniu lub wykorzystaniu w celach terapeutycznych, zamknięty zbiornik wodny, oddzielony od wód powierzchniowych i wód podziemnych.

Podziałem na kąpieliska i miejsca do kąpieli wyraźnie sprecyzowano, że tylko kąpieliska czyli miejsca wyznaczone uchwałą rady gminy, spełniają wszystkie obowiązujące wymagania dyrektywy i są pod stałym nadzorem a kąpiel w nich jest w pełni bezpieczna.

Miejsce wykorzystywane do kąpieli – wydzielony i oznakowany fragment wód powierzchniowych, nie będący kąpieliskiem i wykorzystywany do kąpieli. Choć określenie to nie spełnia wymogów dyrektywy, prawodawca wprowadził to określenie, mając na uwadze zapewnienie bezpieczeństwa osobą kąpiącym się podczas zorganizowanego krótkotrwałego wypoczynku letniego (obozy, sezonowe ośrodki wypoczynkowe, gospodarstwa agroturystyczne). Przewidziano możliwość nadzoru sanitarnego nad jakością wody w celu wyeliminowania zagrożeń zdrowotnych w czasie kąpieli, nie obciążając organizatorów dużymi kosztami inwestycyjnymi w infrastrukturę kąpieliska a tym samym umożliwia się korzystanie z wód do kąpieli małym podmiotom gospodarczym czy też organizacją.

Klasyfikacja wody w kąpielisku - przyporządkowanie wody w kąpielisku do odpowiedniej klasy, ze względu na jej właściwości, dokonane przez Państwową Inspekcję Sanitarną na podstawie jakości wody.

Profil wody w kąpielisku - zespół danych i informacji, dotyczących cech fizycznych, geograficznych i hydrologicznych wody w kąpielisku oraz wód powierzchniowych, mających wpływ na jej jakość, wraz z identyfikacją i oceną przyczyn występowania zanieczyszczeń mogących wywierać niekorzystny wpływ na jakość wody w kąpielisku i stan zdrowia osób z niego korzystających.

Sezon kąpielowy -okres określany przez radę gminy w uchwale, obejmuje okres między 15 czerwca a 30 września.

Na każdym kąpielisku strzeżonym są stanowiska ratownicze. Wiele osób nie wie co oznaczają flagi oraz sygnały dźwiękowe używane przez ratowników wodnych. Te informacje mogą być bardzo przydatne aby wiedzieć jak mamy się zachować.

Obowiązujące kolory flag informacyjnych:

- flaga biała – kąpiel dozwolona ( gdy flaga jest ściągana przez ratownika w trakcie dnia oznacza to akcję ratowniczą. Czynność ta ma na celu poinformowanie innych ratowników z oddalonych wieżyczek, o akcji ratowniczej. Ewentualnie można zamiast białej flagi włożyć czerwoną to również ma to samo znaczenie.)
- flaga czerwona – zakaz kąpieli

Warunki wywieszania flagi czerwonej
- temperatura wody wynosi poniżej 14 °C;
- widoczność jest ograniczona do 50 m;
- szybkość wiatru przekracza 5 stopni w skali Beauforta
- występuje fala powyżej 70 cm, z pojawiającymi się pienistymi grzywami;
- występują silne prądy wsteczne;
- trwa akcja ratownicza;
- prędkość nurtu wody przekracza 1 m/s;
- występuje chemiczne lub biologiczne skażenie wody;
- występują wyładowania atmosferyczne.

Sygnały dźwiękowe:
- dwa krótkie gwizdki - mają one kilka znaczeń :
a )baseny - upomnienie osób łamiących podstawowe zasady bezpieczeństwa.
b )wody śródlądowe i morskie - również upomnienie osób łamiących podstawowe zasady bezpieczeństwa lub poinformowanie innego ratownika o konieczności interwencji.( dotyczy zazwyczaj ratowników znajdujących się na łodzi )
- trzy gwizdki - one zawsze oznaczają to samo - akcję ratowniczą.

Przedstawiamy wskazówki prawidłowego wykonywania konkretnych elementów akcji ratunkowej. Zasotosowanie się do tych zaleceń umożliwia przeprowadzenie akcji ratunkowej w sposób skuteczny i efektywny. Skoki ratunkowe są wykonywane w chwilach, kiedy konieczne jest utrzymanie stałego kontaktu wzrokowego z osobą tonącą. Ponieżej przedstawiamy opis róznych sposobów stosowanych w ratownictwie wodnym.

Skok wykroczny


Skacze się daleko do przodu na nogi w pozycji wykrocznej i z mocno pochylonym do przodu tułowiem, prowadząc do zderzenia z powierzchnią wody klatką piersiową i rozstawionymi w bok ramionami, przy wysoko uniesionej głowie. W momencie zderzenia z wodą nogi wykonują pracę nożycową, ramiona zagarniają wodę do przodu. Gdy ratownik skacze z maską na twarzy, musi ją oburącz przytrzymać. Nie należy skakać daleko do przodu i jednocześnie łukiem w górę, bo spowoduje to pionowy kierunek lotu do wody w chwili kończenia skoku, a w konsekwencji zanurzenie głowy.

Skok rozkroczny


Wykonywany jest zdecydowanie rzadziej od wykrocznego ze względu na większą trudność techniczną i obawę o bolesne ude- rzenie się o wodę (obawę nieuzasadnioną). Różnica w stosunku do skoku wykrocznego jest tu inne ustawienie nóg, w miejsce wykroku wykonuje się rozkrok. Pozostała część techniki jest identyczna, a w momencie zderzenia z wodą następuje złączenie nóg. Jeżeli wysokość miejsca odbicia w stosunku do lustra wody przekracza 1.50 metra, należy zrezygnować ze skoku ratowniczego ponieważ i tak nie da się uniknąć zanurzenia głowy, a uderzenie o powierzchnię wody może być faktycznie bolesne i czasami niebezpieczne. Przy wysokościach przekraczających podany wymiar, zaleca się albo błyskawiczne zejście do wody po dostępnej drabince lub skok na głowę z dążeniem do możliwie szybkiego wynurzenia się.

Nurkowanie

Jest to jeden z bardziej niebezpiecznych elementów akcji i należy je wykonywać z zachowaniem maksymalnych środków ostrożności. Zarazem jest to najczęściej stosowany sposób, który został nazwany popularnie „scyzorykiem” . Polega na szybkim skłonie w głąb wody i wyprostowaniu nóg nad jej powierzchnię, wówczas ciężar nóg wyniesionych ponad lustro wody powoduje zanurzenie się ciała.

Scyzoryk


Ten sam sposób może być też wykonany z napłynięcia stylem dowolnym (kraulem). Polega to na wykonaniu bardziej obszernego ruchu ręką po stronie nabierania oddechu, po czym w miejsce prostowania ręki wprowadza się ja szybkim ruchem pionowo pod wodę i równocześnie wykonuje skłon w dół i wyprostowanie nóg jak wyżej.

Skoki do wody z łodzi ratunkowej z maską.

Jeżeli skacze się z łodzi, należy skakać na nogi. Z kolei jeżeli wykonujemy skoki przy założonej na twarz masce do nurkowania, wykonuje się je tak, jak skok ratunkowy w pozycji wykrocznej, a maskę przytrzymuje się oburącz (ponieważ mając maskę najczęściej posiada się też płetwy, utrzymanie głowy nad powierzchnią wody w celu zabezpieczenia maski przed zerwaniem z twarzy nie przedstawia żadnego problemu).
Innym sposobem na zabezpieczenie przed zerwaniem maski jest wykonywanie skoku w tył na plecy, co można zrobić po prostu spadając do wody na plecy lub przez odbicie się w tył. W obu przypadkach maskę przytrzymuje się oburącz, brodę przyciąga się lekko do mostka, a nogi uginają się w stawach biodrowych. Jeżeli nie ma się do dyspozycji płetw, w pływaniu pod wodą stosuje się pracę nóg jak w stylu klasycznym (żabce) Ramiona pracują w płaszczyźnie czołowej, wykonując pełny ruch od momentu wyprostu w przód aż do przyciągnięcia ich do boku tułowia. Oba ramiona pracują symetrycznie, a linia jaką nakreślają skręcone na zewnątrz dłonie powinna przypominać koła.

Pływanie pod wodą


W celu zmniejszenia oporu wody należy utrzymywać możliwie wyprostowaną linię ciała. Ramiona w ruchu powrotnym trzeba prowadzić jak najbliżej tułowia, nogi w chwili kiedy pracują ramiona musza też być w pełni wyprostowane, a palce stóp - obciągnięte (zgięte podeszwowo - w dół). Pamiętać też należy, że faktycznym sterem w poziomym pływaniu pod wodą jest głowa i zawsze kiedy będzie ona odgięta do tyłu (w pozycji poziomej po prostu uniesiona w górę), stawiać będzie bardzo duży opór przy próbie szybkiego płynięcia. Jeżeli więc istnieje potrzeba ekonomicznego gospodarowania zasobami sił lub konieczność szybkiego pokonania danego odcinka, głowa musi tworzyć z tułowiem jedną linię.

W ratownictwie wodnym mamy wiele sposobów udzielania pomocy tonącemu. Jednym z nich i zarazem najtrudniejszym jest bezpośredni kontakt. Sposób ten jest dość często stosowany nad polskimi wodami. Nie należy on do najłatwiejszych więc powinien być używany w ostateczności. Jeżeli mamy możliwość wykorzystania sprzętu WOPR przy akcji ratowniczej to wybierajmy właśnie tą formę. Są jednak sytuacje gdzie kontakt bezpośredni jest niezbędny. W tym dziale przedstawimy techniki holowania osób poszkodowanych w wodzie.

Jakie czynności są wykonywane przy ratowaniu bezpośrednio w wodzie?

- musimy się rozebrać ponieważ w pływanie w ubraniu spowalnia ruchy i człowiek męczy się dużo szybciej.
- wejście lub skok ratunkowy,
- dopłynięcie do tonącego,
- opanowanie tonącego (uchwycenie) i ułożenie do holowania,
- przyholowanie ratowanego do brzegu.

Przypominamy, że jest to sytuacja, w której nie mamy do dyspozycji sprzętu WOPR np. boi SP. Ratując w rzece należy musimy zwrócić uwagę na prędkość prądu. Obserwując z brzegu musimy przewidzieć gdzie należy wejść do wody, aby prąd zniósł poszkodowanego do nas.

Skoki i dopłynięcie do poszkodowanego.

Skoki do wody zostały opisane już w innym dziale. Musimy jednak wspomnieć, że wykonujemy je jedynie do wody nam znanej i głębokiej. Następnie należy płynąć do tonącego kraulem lub żabką na piersiach z głową uniesioną nad wodą. Jest to ważne abyśmy nie tracili kontaktu z ofiarą. Gdy znajdujemy się około 3 m od tonącego zatrzymujemy się w celu zorientowania w sytuacji. Zazwyczaj wtedy wykonujemy tzn „scyzoryk” i podbieramy tonącego pod wodą. Dlatego pod wodą, ponieważ poszkodowany ma ograniczone ruchu i w łatwiejszy sposób możemy opanować i ułożyć do holowania tonącego.

Najczęściej używane sposoby holowania.

- Holowanie ze wsparciem na barkach jeżeli osoba jest przytomna.


Ratownik płynie stylem klasycznym a ratowany trzyma się go oburącz z tyłu za barki. Osoba poszkodowana, jeżeli ma na tyle siły pomaga pracą nóg do kraula lub żabki. Sposób ten ma jedną wadę, mianowicie bardzo często ratownik zahacza (kopie) tułów biodra holowanego.

- Holowanie z uchwytem za żuchwę


Bardzo łatwy, prosty, wygodny i nie męczący sposób holowania. Ratownik płynie na boku i holuje za sobą (ciągnie) tonącego trzymając go jedną ręką za żuchwę, starając się by nie uciskać okolicy krtani ponieważ może to wywołać panikę u holowanego. Ręka ratownika wyprostowana w łokciu, przedramię dotyka ucha ratowanego. Drugą ręką w tym czasie zagarniamy wodę z przodu pod siebie i płynąc obserwujemy twarz holowanego i drogę przed sobą.

- Holowanie z podchwytem za ramiona (pod pachami)


Ratownik łapie podchwytem za doły pachowe i trzymając wyprostowane w łokciach ręce holuje nogami do żabki na plecach.

- Holowanie osoby agresywnej.


1. Sposób żeglarski
Ratownik płynie na boku pomagając sobie pracą ręki kierunkowej, a drugą ręką trzyma tonącego leżącego na plecach, przeprowadzając rękę pod jego ramionami i plecami układając lekko zgięty łokieć na wysokości kręgosłupa ratowanego. W ten sposób przyciągając do siebie jego ramiona uniemożliwiamy mu niebezpieczne uchwycenie ratownika. Najczęstszym błędem jest zbyt płytkie włożenie ręki tzn. nie trzymania się zasady, że łokieć powinien znaleźć się lekko zgięty w osi kręgosłupa.

2. Inne sposoby obezwładniającego holowania
- Ratownik płynąc na plecach samymi nogami do żabki, jedną ręką trzyma mocno żuchwę a drugą za nadgarstek wykręconej do tyłu ręki holowanego na plecach tonącego. - Ratownik płynąc na plecach samymi nogami do żabki, oburącz trzyma za nadgarstki wykręcone do tyłu obydwie ręce tonącego i holuje go na plecach. - Ratownik płynąc na plecach samymi nogami do żabki, przekłada swoje ręce pod pachami trzymając za obydwa nadgarstki (przedramiona) z przodu ratowanego i holuje go na plecach.


Holowanie jest czynnością bardzo wyczerpującą i dlatego należy pamiętać, aby w wodzie, w której można już się poruszać po dnie, nie holować nadal, lecz ująć ratowanego jedną ręką pod głowę, a drugą pod biodra lub uda i tak podtrzymując doprowadzić do miejsca, z którego będzie można wynieść go z wody.

Postępowanie z osobami przytomnymi.
Jeżeli osoby nie mają uszkodzonego aparatu ruchowego, należy prowadzić podtrzymując je za rękę oraz pod pachą.

Przenoszenie osób z utratą przytomności
Jest jedną z trudniejszych czynności, jakie wykonuje się w czasie trwania akcji ratunkowej, zwłaszcza kiedy występują spore dysproporcje ciężaru ciała na niekorzyść ratownika. Przenoszenie (wynoszenie z wody) osoby szczególnie ciężkiej polega na wykorzystaniu głównie pracy mięśni nóg .

Sposób „biodrowy”
Ratownik ustawia się po lewej stronie osoby nieprzytomnej leżącej na wodzie na plecach (głębokość wody nie większa niż do wysokości pasa ratownika), chwyta prawa ręka za przegub prawej ręki ratowanego po stronie grzbietowej i przekłada ja sobie ponad głowa tak, by zgięcie łokciowe trzymanej ręki wypadło na karku, a równocześnie lewą dłonią ujmuje osobę pod lewy policzek z jednoczesnym wykonaniem skrętu tułowia w prawo i lekkim ugięciem nóg w kolanach połączonym z pochyleniem ciała do przodu. Zakończeniem przygotowania do transportu jest uchwycenie ratowanego prawą ręką pod lewe udo, a ręką lewą pod lewą pachą.



Natomiast wynoszenie z wody osób o mniejszym ciężarze ciała odbywa się w sposób następujący. Osoba nieprzytomna leży na wodzie na plecach. Ratownik ustawia się na wysokości prawego biodra ofiary wypadku i chwyta ją prawą ręką za przegub lewej ręki. Z kolei lewą ręką ujmuje ratowanego pod kolanem lewej nogi. Następnie przekłada trzymaną rękę osoby ponad swoją głową.
Z równoczesnym zanurzeniem się pod wodę przez wykonanie półprzysiadu, ratownik układa ciało ofiary tak, by jej biodra znalazły się na wysokości barku. Uniesienie ciężaru w górę wykonane jest tu przez jednoczesny ruch prostowania w stawach kolanowych i biodrowych. W ratownictwie określa się to jako sposób „strażacki”. W akcji ratunkowej ważny jest sposób przenoszenia osób nieprzytomnych na lądzie. Jeżeli dokonuje tego jeden ratownik, ustawia on poszkodowanego w pozycji siedzącej i ujmuje go z tyłu pod pachy, chwytając prawą ręką za prawe przedramię lekko poniżej stawu łokciowego, a ręka lewą za to samo przedramię na Wysokości nadgarstka. Prostując się ratownik unosi lekko do góry ciało ofiary, a następnie zaczyna poruszać się tyłem do wcześniej wyznaczonego miejsca zabiegu reanimacyjnego. Nie da się tu uniknąć wleczenia bezwładnych nóg ratowanego po ziemi, chyba że w akcji uczestniczy drugi ratownik, który podtrzymuje nogi.



We wszystkich opisanych wypadkach nie ma oczywiście reguły co do strony, z której rozpoczyna się akcję. Można tego dokonać ze strony przeciwnej niż opisywana z zachowaniem symetrii w działaniu (wszystko robi się tak samo jak w lustrzanym odbiciu).

Układanie na ziemi osoby przenoszonej
Przy przenoszeniu ciała przewieszonego przez plecy z głową zwisającą po naszej lewej stronie klęka się na prawym kolanie wysuwając lewą nogę do przodu i opierając ja stopą o podłoże. Następnie wykonuje się skręt tułowia w prawo, przewiesza się osobę nieprzytomną przez lewe udo i układa się ją na plecach przez ujęcie prawą ręką pod głowę, a lewą pod plecy i wykonanie głębokiego skłonu w przód. Przy przenoszeniu ciała przewieszonego przez barki, kiedy osoba transportowana trzymana jest prawą ręką pod prawe udo należy klęknąć na prawym kolanie przy zachowaniu wyprostowanego tułowia i przełożyć szybkim ruchem swoją prawą rękę do objęcia poszkodowanego za biodra; wykonać powolny skłon w przód trzymając ciężar prawym barkiem, a kiedy ciało zaczyna ześlizgiwać się z ramienia błyskawicznie lewą ręką uchwycić ratowanego z tyłu za szyję i ostrożnie położyć na ziemi. W obu opisanych przypadkach należy zwracać szczególna uwagę na ochronę głowy przed uderzeniem o twarde podłoże. Poniżej przedstawiamy jeszcze jeden sposób.

Konkurencje basenowe

100 m lub 200 m z przeszkodą - OBSTACLE SWIM (100 m and 200 m)

Konkurencja ta polega na przepłynięciu dystansu dowolnym sposobem. W przypadku basenu 25 metrowego, przeszkoda (zanurzona na 70cm) znajduje się na środku basenu. Na basenie 50m przeszkody są oddalone od siebie o 25m i po 12,5m od brzegów. Zawodnik musi po starcie, po każdym nawrocie i po przepłynięciu pod każdą przeszkodą wynurzyć się.


50 m ratowanie manekina - MANIKI CARRY (50m)

W tej konkurencji po sygnale dźwiękowym zawodnicy dopływają do manekina dowolnym sposobem i podejmują manekina z dna. Manekin leży 25m od lini startu, na plecach, na głębokości od 1,8-3m. Po dopłynięciu do manekina zawodnicy mają 5m po przepłynięciu, których manekim musi być w prawidłowej pozycji do holowania. Holować można jednym z kilku sposobów holowania 'sportowego', tak by twarz manekina nie była zanurzona.

100 m ratowanie kombinowane - RESCUE MEDLEY (100m)

Zawodnicy płyną 50m dowolnym sposobem. Następnie przed nawrotem biorą oddech i płyną 17,5m pod wodą do manekina. Manekin powinien znajdować się na głębokości 1,8-3m, zawodnik podejmuje go z dna i dopiero wtedy może wynurzyć się by wziąć oddech. Ratownik ma 5m po których manekin musi znajdować się w prawidłowej pozycji do holowania. Pozostałą część dystansu zawodnicy pokonują holując jednym z kilku sposobów holowania 'sportowego'. Do 2006 roku konkurencja ta na zawodach krajowych była rozgrywana według starych wytycznych - manekin leżał u kobiet na 15m, a u mężczyzn na 20m od ściany nawrotowej.

100 m ratowanie manekina w płetwach - MANIKIN CARRY WITH FINS (100 m)

W konkurencji tej zawodnicy przepływają 50m dowolnym sposobem (często całe 50m pod wodą) i podejmują manekina leżącego na plecach, na głębokości od 1,8-3m. Następnie ratownicy mają 10m na ułożenie manekina w prawidłowej pozycji do holowania przez pozostały dystans. Twarz manekina nie może zostać zatopiona, może być jedynnie zalewana na skutek prędkości.

100 m ratownik(100m z pasem) - MANIKIN TOW WITH FINS (100m)

W tej konkurencji manekin jest napełniony wodą tak, by był zanużony do połowy swojej wysokości, czyli około 50cm. Ratownik startuje z pasem tzw.'węgorzem' (rescu tube) i przepływa dowolnie 50m. Po dotknięciu ściany, osoba trzymająca manekina (zwróconego twarzą do ściany), puszcza go i zawodnik zapina pas na manekinie w strefie 5m. Następnie pokonuje 45m dowolnie (manekin jest ciągnięty około 2m za zawodnikiem - lina od pasa musi być rozciągnięta). Twarz manekina musi przez cały dystans być nad powierzchnią wody i zwrócona głową w kierunku płynięcia.

200 m superratownik - SUPER LIFESAVER (200m)

Konkurencja bardzo widowiskowa i ciężka. Wymaga wytrzymałości i wszechstronności. Konkurencja wprowadzona do programu Mistrzostw Polski w 2007roku. W skrócie jest to 75m dowolnym sposobem, nurkowanie po manekina, 25m holowanie manekina (minus do 5m strefy), następnie zawodnik zakłada płetwy i pas. Przepływa 50m dowolnie, gdzie zapina w strefie 5m manekina wypełnionego wodą do połowy i przepływa kolejne 50m do ściany końcowej.
Rzut liną - LINE THROW

Konkurencja polega na jak najszybszym ściągnięciu i rzuceniu liny do pozoranta w wodzie, trzymającego się poprzeczki, bedącej 12m od ściany. Dopiero gdy 'ofiara' chwyci linę może puścić poprzeczkę. Wtedy rzucający musi go ściągnąć do brzegu. Rekord świata w tej konkurencji jest poniżej 10sek.

4x25 holowanie manekina - MANIKIN RELAY (4x25m)

Sztafeta rozgrywana na Mistrzostwach Polski. Poprostu 4x25m holowanie manekina. Należy pamiętać, że pierwszy zawodnik nie może puścić ściany przed gwizdkiem, a następni przed chwyceniem manekina. Manekina można przekazać dopiero po dotknięciu ściany lub w przypadku basenu 50ciometrowego w strefie zmian. Twarz manekina nie może się zanurzyć również podczas zmian.

4x50 m z przeszkodami - OBSTACLE RELAY (4x50m)

Sztafeta, w której każdy zawodnik przepływa 50m płynąc 2 razy pod przeszkodą na 12,5m i 37,5m.

4x50m sztafeta zmienna z pasem - MEDLEY RELAY (4x50m)

Pierwszy zawodnik przepływa 50m dowolnym stylem. Drugi ze startu 'lotnego' 50m dowolnie w płetwach. Trzeci również z 'lotnego' startu przepływa 50m w płetwach i pasem (bez manekina). Ostatni zawodnik czeka w wodzie w płetwach trzymając rękę na ścienie, po dopłynięciu trzeci zawodnik udaje ofiarę i oddaje szarfę od pasa czwartemu zawodnikowi, który będzie go będzie holował. Pozorant-trzeci zawodnik- jest ciągnięty przez czwartego, ale może pracować nogami. Pas musi być maksymalnie rozciągnięty.

100m wiosłowanie łodzią ratowniczą - STILLWATER BOAT RACE (100m)

Na sygnał dźwiękowy zawodnicy wsiadają (najczęściej wskakują) do łodzi i wiosłują do boji nawrotowej znajdującej się na 25m od lini startu prostopadle do niej. Po opłynięciu dookoła boi ratownik wiosłuje do podjęcia manekina, znajdującego się w wodzie na 49m od brzegu w lini prostej. Jeżeli sędzia da znak dźwiękowy, że manekin został podjęty prawidłowo, zawodnik płynie do lini mety używając jednego wiosła i opływając w koło boję nawrotową. Przed podjęciem manekina (koniecznie na rufie) nie można manekina dotknąć wiosłem ani łodzią. Serie moga być rozgrywane z udziałem jednego lub wielu zawodników, lecz każdy tor musi mieć minimum 10m szerokości. Zawodnicy muszą ukończyć wyścig przed upływem czasu (kobiety 3:45min, mężczyźni 3:30min), mając oba wiosła.

Konkurencje morskie

Bieg – pływanie - bieg - RUN - SWIM - RUN

Konkurencja składa się z trzech etapów: 200 m biegu, 225 m pływania oraz 175 m biegu po plaży. Zgodnie ze standardami ILSF na konkurencje powinno składać się: 200m biegu po plaży, 300m pływania w morzu i 200m biegu po plaży.

Drużynowe ratownanie z pasem 'węgorzem' - RESCUE TUBE RESCUE

Drużyna do tej konkurencji składa się z 4 zawodników: pozoranta, ratownika z pasem 'węgorzem' i dwóch ratowników. Konkurencja zaczyna się sygnałem startera. Ratownik musi założyć płetwy i pas, a następnie dopłynąć do pozoranta, trzymajacego sie boi, 100m od linii brzegowej (w/g ilsf 120m). Następnie zapina 'węgorza' na pozorancie (lub z jego pomocą). 2 pozostałych ratowników wchodzi w dogodnej chwili do wody, by pomóc wynieść 'ofiarę' na brzeg.

Wyścig kajaków - SURF SKI RACE

Zawodnik płynie na kajaku 175m do boi i po opłynięciu jej wraca do linii mety (w/g ils jest to około 700m).

Ratowanie z deską - BOARD RESCUE

W wyścigu bierze udział 2 ratowników: pozorant i ratownik. Na znak startera pozorant wbiega do wody i płynie do boi (150m od linii startu, w/g ilsf dystans jest krótszy). Po dopłynięciu do boi daje znak partnerowi i ten może przystapić do swojej części konkurencji. Zawodnik z deską dopływa do pozoranta i razem (dowolnym sposobem) wracaja do linii start/meta.
Pływanie w morzu - SURF RACE

Wyścig pływacki w morzu. Dystans liczy sobie: w NIVEA CUP 325m, w/g ilsf 400m i 280m dla masters.

Ironman / Ironwoman

W konkurencji bierze udział jeden zawodnik i osoba pomagająca. Konkurencja składa się z 1200m, które zawodnik pokonuje 317m wpław, 417m wyścig na desce i 467m wyścig kajakiem. (w/g ilsf odległości do pokonania są różne od tych na NIVEi, a wyścig kończy sie sprintem, suma to 1400m).

Wyścig z deską - BOARD RACE

Zawodnicy pokonuja dystans w dowolnej pozycji, opływaja boję (200m od brzegu) i wracają do linii start/meta znajdującej się 10m od brzegu. (w/g ilsf dystans powinien byc znacznie dłuższy, ok600m)

Wyścig łodzi

W konkurencji bierze udział dwóch zawodników w kaskach. Na sygnał startera wpychają łódź (ustawoną dziobem w kierunku płynięcia) i płyną 80m do pierwszej boi, okrążają ją o 360st i płyną do drugiej boi na 150m. Po okrżeniu drugiej boi o 360st wracają do linii mety.

Wyścig ratunkowy z kołowrotem

Drużyna składa się z 4 zawodników: pozoranta, ratownika w szelkach, dopływającego do pozoranta i 2 ratowników wybierajacych linę. Ilsf nie opisuje standardów tej konkurencji. Na sygnał startera pozorant płynie do boi (80m) i daje znak do startu ratownikowi w szelkach, ten płynie do pierwszego i z pomocą 2 pozostałych ratowników wracaja do mety.

Flagi plażowe - BEACH FLAGS

W konkurencji startuje maksymalnie dwóch zawodników z jednej drużyny. Zawodnicy startuja leżąc tyłem do kierunku biegu, na brzuchu z rękami pod brodą i nogami złączonymi. W konkurencji zawsze falag jest o jedna mniej niż zawodników, zawodnik który nie zdobędzie flagi odpada, a reszta zawodników przechodzi do następnej rundy. Konkurencja kończy sie finałem w którym jest 2 ratowników i jedna flaga. Flagi znajdują sie 20m od linii startu.

Sprint na plaży - BEACH SPRINT

90m biegu po plaży. Dla kategorii masters 70m.

Bieg na plaży - BEACH RUN

Bieg po plaży na dystansie 1000m lub 2000m, na dystans składają się 2 lub 4 odcinki 500m.

Drużynowe pływanie w morzu - SURF TEAMS RACE

Drużyna składa się z trzech ratowników, każdy przepływa 400m (po 280m dla kategorii masters). Zawodnik zajmujący pierwsze miejsce zdobywa 1pkt dla drużyny, za drugie 2pkt itd. Drużyna, która zdobędzie najmniej punktów wygrywa. W przypadku gdy dwie drużyny zdobędą taka samą ilośc punktów wygrywa zespół, której ostatni zawodnik ukończył konkurencje wcześniej.

Wyścig ratunkowy z pasem - RESCUE TUBE RACE

Ratownik stoi 5m od lini brzegowej, twarzą w kierunku wody, za plecami (10m) leżą płetwy i pas 'węgorz'. Wyścig rozpoczyna się na znak startera. Zawodnik biegnie po płetwy oraz pas i płynie do boi (120m), po opłynięciu jej wraca do brzegu. Zawodnik linię mety musi przekroczyć mając obie płetwy i pas.

Sztafeta 4x90 na plaży - BEACH RELAY

Każdy zawodnik 4osobowej drużyny (3osobowej - masters), przebiega 90m.

Sztafeta na kajakach - SURF SKI RELAY

W konkurencji bierze udzieł 3 zawodników, którzy mogą korzystać z tego samego kajaka. Każdy zawodnik przepływa kajakiem około 600m, a następnie przebiega około 60m.

Sztafeta taplin (ironman) - TAPLIN RELAY

Skład drużyny: pływak, wiosłujący na desce, kajakarz, biegacz (bez biegacza - masters). Po sygnale startera ratownik wbiega do wody i przepływa około 240m, opływając boje i wracając do brzegu. Po przepłynięciu dystansu dobiega do linii zmian by czekający na plaży ratownik z deską, mógł rozpocząć pokonywac swój dystans. Po pokonaniu ponad 300m, mija linie zmian i wyścig rozpoczyna czekający w kajaku zawodnik. Kajakarz pokonuje ponad 450m. Ostatni etap pokonuje 4ty ratownik, przebiegając ponad 60m po plaży.

Symulowana akcja ratunkowa - SERC

Bardzo widowiskowa konkurencja. Sprawdza sprawność, wiedzę, sposób i szybkość reagowania na niespodziewane sytuacje. Konkurencja trwa 2min i przystępuje do niej 4 zawoodników z dowodzącym akcją. Ratownicy do ostatniej chwili nie wiedzą jak konkurencja ma wyglądać. Każda drużyna ma takie same warunki i ten sam skład sędziowski.

Zapraszamy do działu PRAWO



Copyright naszwopr.pl © 2017

Design by TooTim.pl

Powered by PHP-Fusion copyright © 2002 - 2015 by Nick Jones.
Released as free software without warranties under GNU Affero GPL v3.

kurs ratownika wodnego, kurs instruktora ratownictwa wodnego, wopr, kursy wopr, szkolenia wopr, ratownictwo wodne, nauka pływania, instruktorzy wopr, portal ratownictwa wodnego